Kamu İşçisi için YHS Tuzağı!

696 sayılı KHK ile 4/D statüsüne geçirilen kamu işçileri, yıllardır süren kadro mağduriyetinin ardından bugün yeni bir dönüm noktasında. Binlerce işçi artık “memur statüsüne geçiş” talebini dile getiriyor.

Bu talep, devlete ek bir külfet getirmeyeceği gibi, 696 KHK ile doğan birçok yapısal sorunun da çözümünü beraberinde getirecek. Aynı zamanda, iş barışını güçlendirecek, kurum içi adalet ve huzuru yeniden tesis edecek bir adım olarak görülüyor.

Ancak son dönemde kamuoyunda dikkat çeken bazı söylemler, bu talebi gölgelemeye çalışıyor. Özellikle, “İşçiler memurluk istiyorsa KPSS’ye girsin” şeklindeki küçümseyici ifadeler, hem yanlış hem de kasıtlı bir algı operasyonunun parçası.

Daha da vahimi, işçi maaşlarının kısmen iyileştirilmesinin ardından bazı çevrelerin “Yardımcı Hizmetler Sınıfına (YHS) geçilsin” yönünde kamuoyu oluşturmaya çalışması.

Bu öneri ne çözüm üretir, ne de adalet sağlar.

Tam tersine, yeni bir kaosun ve ayrışmanın kapısını aralar.

YHS, Çözüm Değil Tuzaktır

YHS, bugünün sorunlarını çözmeye değil, daha da derinleştirmeye hizmet eder.

YHS statüsü, memurluk gibi gösterilse de özlük hakları açısından hem işçiden hem memurdan geride bir statüdür.

Ne sosyal haklarda, ne ücret skalasında, ne de tayin ve unvan imkanlarında gerçek bir avantaj sağlamaz.

Bu nedenle YHS’ye geçiş, “kadro verilmiş gibi gösterilen” ama gerçekte hak kaybına yol açan bir hamle olur.

Kamu işçileri, 2018’den beri sahada, kurumlarında, nöbetlerde, vardiyalarda omuz omuza çalışıyor.

Gerçek üretimi, hizmeti, yükü taşıyan kesim onlar.

Dolayısıyla bu kesimin hedefi YHS değil, gerçek anlamda memur statüsüdür.

İşçiler YHS tuzağına düşmeyecek kadar bilinçli, örgütlü ve tecrübeli bir kitledir.

4/D İşçilerin Sorunları

Statü karmaşası: Fiilen memur gibi çalışıyorlar, hukuken işçi sayılıyorlar.

Maaş farkı: Aynı kurumda çalışan memura göre 10-15 bin TL daha düşük maaş alıyorlar.

Tayin hakkı yok: Aile birliği veya sağlık mazeretiyle bile yer değiştiremiyorlar.

Unvan ve terfi eksikliği: Eğitim düzeyi artsa bile unvan veya derece artışı yapılmıyor.

Sosyal hak eşitsizliği: Fazla mesai, yemek, servis, izin gibi haklar kurumdan kuruma farklı.

Sendikal zayıflık: TİS süreçlerinde talepler yeterince karşılık bulmuyor.

Aidiyet sorunu: “Taşeron kökenli” algısı ile ikinci sınıf personel gibi görülüyorlar.

YHS Personelinin Sorunları

Kariyer yolu yok: Görevde yükselme sınavlarına katılım sınırlı.

Düşük mali haklar: Ek gösterge ve tazminat oranları en düşük düzeyde.

Emeklilik kaybı: Maaş düşük olduğu için emeklilikte gelir de çok az.

Ağır iş yükü: Temizlik, taşıma, evrak işleri gibi görevlerde yoğun emek ama yıpranma hakkı yok.

Tayin ve nakil kısıtlı: Aile birliği bozulsa bile yer değişikliği çok zor.

Aidiyet sorunu: “Yardımcı” etiketiyle değersiz görülüyor.

İsteğe Bağlı Olmalı, Cazip Olmalı

Herhangi bir statü değişikliği olacaksa bu, mecburi değil, isteğe bağlı olmalıdır.

Ve geçiş şartları, özlük hakları bakımından cazip ve adil hale getirilmelidir ki çalışan tercihini gönül rahatlığıyla yapabilsin.

Bugün dahi bazı şehirlerde, memurluk teklifi gelse dahi geçmek istemeyen 4/D’li ASDEP personelleri olduğu biliniyor.

Gerçek çözüm, YHS gibi “düşürülmüş sınıflarda” değil; işçinin alın terini ve emeğini devlet güvencesiyle taçlandıran bir düzenlemededir.

Bu sadece işçinin değil, devletin de çıkarınadır.

Çünkü iş barışı, üretim kalitesi ve kamu hizmetinin sürdürülebilirliği doğrudan buna bağlıdır. YHS söylemi, işçiyi oyalama ve ayrıştırma taktiğidir. Ama artık bilinçli kamu işçileri bu oyuna gelmeyecek.